مــــدرسه ی خـود را تــوصیـــف کـنــید.
به نـــام خــدا
من در مـــدرسـه ی پــرســتـاری و مـــامایی درس می خـــوانـم. مـــدرسه ی مــا در یکــی از دور افتـــاده تــرین نـقــاتِ شهـــر قــرار گرفتــه اســت. رئـــیس مدرســه ی مــا آدم خوبــی اسـت. او می گویـــد بـه مشــکلات مـا رسیـــدگی مـی کنــد. مــن مدرســـه ام را خیــلی دوست دارم امــا خانــواده ام می گویــند: «آخــه ایــنجــا هـم جــا بــود تـــو قـبول شــدی؟!». من از حــرف هایــشان نــاراحــت می شـــوم امـــا خوب کــه فـــکر می کــنم می بــیـنم، آنــغـدر ها هــم بیــراه نــمی گوینـد!
در مـــدرسه ی مــا دخــتر و پــسر بـه هــم ســـلام نــمی کنــند، چــون می تــرسند برایــشـان حرف در بیــاید. حاج آقـــایی گفتــه بـود که بــا ایــن کــــار چیــزی بـه نــام «مـفســده» به وجــود می آیــد که چــیز خیــلی بــدی است و نبـایـد به وجــود بیایــد. امــا در مواقــع ظــروری مثـل جـذوه دادن و ایـــنهـا دختـــر و پـسر اشکالــی نــدارد، ســلام کـنند. چنــد روز پیــش که مــا را بــه نمــایشگاه کتــاب تهـــران بردنــد، آنجــا دختـــر های بی ادب و بــد هجـــابی را دیــدیم که ایــن کار را می کــردند ولــی کسی مسخــره شــان نمی کــرد.
در مــدرسـه ی مــا استــاد همــه کــاره اسـت. یعنــی همــه ی کــارها بـه دست اوســت. چــند تــرم پیـش یک اســتاد داشـتیم که هــر کسی کـه ازش متــنفر بــود را می انـــداخت و بچــه ها جــرئت اعتــراز نـــداشتنـد. بچــه ها می گفتــند او «اُقــده ای» است و در زمـــان دانـشجویی اش مشکــلات روحـی و عـاتـفــی داشتــه. دلــم برایــش می سوخت. خـــدا کنـــد هــر چه زود تـــر حـالـش بهـــتـر شود.
ســال دیگــر غــرار است به یک مدرســه ی دیگــر نقــل مکــان کنیــم امــا دوستـــانم می گوینــد: «بــه مــا چــه؟ مــا کــه می خواهیــم زود فــارق التحصیـــل شویــم و از ایـن جهــنم درّه فــرار کنیــم.» در مــدرسـه ی مــا بحــس 30 یــا 30 ممــنوع اسـت و هـر کس از ایـــن جـور بحــس ها بکنــد بـه هــراست می رود. هـراسـت جای بــدی اسـت. من نــرفتـم ولی چیــز های خـوبی از آنجــا نشـنیدم. دوستــم که رفتــه بـود می گفــت در آنجــا چـــوب می کنــند ....! (فکــر بـد نکنیــد!) مـن خیــلی ترسیــدم. لطفـــاً شـما هم ایـن قصمــت آخــر انشــاء را نشــنیده بگیــرید.
نتـیجــه گیــری: من مــدرسه ام را دوست دارم و از ایــن که تمــام مسعــولیــن مهـربانـش ایــنگونــه دست در دست هم دادنــد تــا مــن بــرای آیـنده ی کشــورم مفیــد باشــم خیـــلی خوشحــالم!
