در آستــــانـه ی تــرم جــدیـــد...
در جســـتـجـوی اســــتـاد
یـَــک روز بـَـــر خـــانـَــه نَـشَـستَه بـودیـم، دیــدوم تلـفون زیـنگ زد. گوشــی رو برداشتــوم گفتــوم: کیســتَـه؟! گفت: آمـوزش دانشــکده هستــَـه! گفتــوم: سلام آموزش! حالَ شـما و همکــارا خوب هسـته؟ در ســلامتــی کامـــل به ســر می بری هوووو!! گفتن: نه بابا؟ کجــا حالمــان خوب هســـتَه؟ کـار و بـار به گل نشســتَـه! هرچی اسـتاد بوده از اینـجـا فرار کــرده، یـَکـدانه اســتـاد نــداریـم. دستـمان به دامنَــت. نَــمی دانیم چَــه کار کنیـــم...
گفـتوم: اینکَــه غصـه نــداره! چیــزی که زیادهَ استـاد هستَـــه! خودوم یَـک آشـنــا می شناسـوم، اسـتاد چـند تـا دانشــگاه هستَــه و فیـعـلاً تـو بخــشَ خدمـاتَ بیمــارسـتان امور تحقیــقاتی انجــام میده!! خـلاصَـه آدم باســوادی به نظــر می آیَــه و گـام های بلـندی در راســتایَ ارتقــاءَ دانشگـاه بر می دارَه!! فـقط مثــل بقیـَـه توی دستمــزد مشـکل دارَه.
گفتــن: اینکـه مسئلــه ای نیسـته. شومـا بفرسـت بیِایـه و نـَـگرانَ پــول، مدرک افتخــاری، سـمـت اداری و اینــا نباشَــه. خلاصـَه حسابی از ما تشکر کــردن و قـرار شد براشــان اسـتاد تَیــار (درسـت) کنیــم. بـعــدَ خداحــافظی همـان دقیـقَـه، زنـگ زدوم به «شنبــه» و گفتــوم: شنبـه، گوش بگیــر بهت چی میــگـوم!! خوشبـختی دم خـانه ات رو زده....
«داخــلی جــراحـی»، «کودکـــان» ها دادیــــم
جـــزوه و صــد کتـاب، تـو مغـــــزا جــا دادیــــم
سـر نیـــم نمــره مــا بـه اســتاد پــا دادیـــم
تــرم 6... تـــرم6... مــا داریــم می آیــــیــــم!
