دانشـگاه در گـنجـه ی خاطرات

روز  مبارک

سرانجام شمارش معکـوس به پایان آمد و مهم تریــن پست وبلاگ را آماده کردم. وبلاگی که آذر ماه 87 با نام «خاطرات دانشجوی پرستاری» روی صحنه آمـد و شاهد نگرش ها و دیدگاه هایی اعـم از خوب و بد بود. وبلاگی که به واسطه ی آن با دوستان بسیار روشن فکــر و فهمیده ای آشنا شدم که با اینکه چهره شان را ندیدم ولـی تا ابد فراموشـشان نخواهم کـرد.

از روز اولی که وارد ایـن رشته ی مقدس شدم، تنها چیزی که آزارم می داد شنیدن حرف های ناحـق و نادرستی در مورد پرسـتاری آن هـم از زبان افراد کج فهـم یا بیسوادی بــود که کوچکترین اطلاعاتی در مورد پرستار و پرسـتاری نداشتند. نا گفته نماند بر سر همین موضـوع به مشاوره نیز رفتم که با کمک های مشاور دانشگاه متوجه شدم که برای خودم و هدفم زنگی می کنم نه برای حرف های کاذب مشتی از افراد بیسواد.  اما افرادی روشن فکر و منطقی نیز بودند که بااینـکه در پرستاری نقشی نداشـتند ولی حقیقت آن را به بهترین شکـل دریافته بودند.  به هـر حال شعاری که برای حرفه ام در نظر گرفته بـودم را هرگـز فراموش نخواهم کــرد:

با تمام مشکلات دوستت دارم

به امـید روزی که دیگر از زبان کسی نشنوم که «مگه پرستاری، مرد هم می گیره؟!!» یا «مگه پرستاری دکترا هـم داره؟!».  به امید روزی که کنکوری ها برای قبولی در این رشته، سر و دست بشکننـد.  به امید روزی که مردم، پرستاری را تنها در تزریقات، تنظیم قطرات سرم، تعویض پانسمان و دیگر مهارت هایی که بیشتر در حیطه ی کاری بهیاران است، نبـــیند. به امید روزی که ایـــران مانند کشورهای ابر پیشرفته حقیقت پرسـتاری را دریـابـد.  به امید روزی که رسانه ی مـلّــــی از خر شیطان پیاده شود و آنقدر به حیثیت رشته ی ما ضربه نزند و از ترویج پزشک سالاری نیــز دست بردارد!!  به امید روزی که در کارآموزی های بیمارستان، هیچ بیمـاری من را با پیش وند «دکـتر» صدا نکند و بدون اینکه من بگویم بفهمد که دانشجوی پرستاری ام نه پزشـکی.  به امید روزی که من و دیگر خدمت گذاران عرصه ی درمان پا به پای هم تا اوج دانش پرواز کنیم.

به امید همــان روز...

در ضمن شب شعر نیز بسیار زیبا و باشکــوه برگذار شد. جای همه ی شما خالی بود. به زودی عکس های مراسم شب شعر و جشن پرستاری را بر روی وبلاگ قرار می دهم. منتظر باشید.