دانشـگاه در گـنجـه ی خاطرات

 کاش زمان در همان مدرسه می ایستاد و من جای شاگرد تنبل کلاس بودم. لااقل این طور آن همه خاطره زنده می ماند.  الباقی حرفهای من در شعر زیر نهفته است (منبع: کلبه ی کوچک پرستار):

اولــین روز دبـــستان بازگــرد            کودکی ها شاد و خندان باز گرد

باز گرد ای خاطــرات کودکی            بــر سوار اسب هـای چوبــکـی

خاطــرات کـودکی زیبـاترنــد             از تمـــــام درس ها گـــیرانــد

درس های سال اول ساده بود         آب را بـابــا به سارا داده بـــود 

درس پـندآمـوز روبـاه وخــروس         روبــه مـکـار و دزد و  چاپــلـوس

روز مهمانی کوکب خانم است         سفره پر از بوی نان گندم است      

کاکلی گنجشککی باهوش بود        فیل نادانــی برایش موش بود

با وجود سوز و سرمای شدید         ریز علی پیراهن از تن می درید

تا درون نیمکت جا می شدیم         ما پر از تصمیم کبری می شدیم

پاکن هایی ز پاکی داشتیم            از کتک خوردن چه باکی داشتیم!!

گرمی دستان ما از آه بـــود            برگ دفــتر ها به رنگ کــاه بــود 

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت    دوشمان از حلقه هایش درد داشت              

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ       خش خش جارو ی با  پا روی برگ        

همکلاسیهای من یادم کنید         باز هم در کوچه فریادم کنید

بچه های جامه های وصله دار        همکلاسیهای درد و رنج و کار

کودکان کوچک اما مرد مــرد            بچه های دکّه ی سیگار سرد

جمع بودن بود و تفریقی نبود          کاش هرگز زنگ تفریحی نبود

کاش میشد باز کوچک می شدیم    لااقل یک روز کودک می شدیم  

یاد آن آموزگار ساده پوش               یاد آن گچ ها که بودش روی دوش

ای معلم نام و هم یادت به خیر        یاد درس آب و بابایت بخیر   

ای دبستانی ترین احساس من       بازگرد این مشق ها را خط بزن

شمارش معکوس تا روز پرستار: 29 روز