مرگ یک کتـاب
پیرزن داشت فرآیـند ایست قلبی را تجربه می کرد. پزشک نگاهی به پرونده اش انداخت، رو به نرس های آی سی یـو کرد و گفت: «این چندمین باری است که این بـیمار کاندید سی پی آر می شود. دیگر اجازه بدهیـد "اِکسپایـر" شود.» فضای عجیـبی در بخش ایجاد شد که از حضور سهمگین عزرائیل بر بالین آن پـیرزن خبر می داد. چند ثانیه گذشت و خلاص...
به همراه استاد و بر و بچه های گروه بالای سر آن مرحومه قرار گرفـتیم. استاد تیغه ی لارنگوسکوپ را به دسته اش اتـصال داد و گفت: «بیایید ایـنتوبه کردن را روی این بیمار تمرین کنیم!» بچه ها یکی یکی لارنگوسکوپ را در دست می گرفـتند و با قرار دادنِ آن در دهان پیرزن، لوله ی اندوتراکیـال را به سمت نای هدایـت می کردند. نوبت رسید به من. لارنگوسکوپ در دست چپــم بود و لوله ی اندوتراکیـال توی دست دیگر. استاد کنارم ایستاده بـود و مراحل انجام کار را یادآوری می کرد. انگار به کلی همه چیز فراموشم شده بـود. در دهان باز شده ی مقابلم، نه از حفره ی تـراشه خبری بود، نه از غضروف اپـیگلوت و نه تار های صوتی. فـقط یک حفره ی تنگ می دیدم و سیـاه... چیزی را زیر پایم حس می کردم. اذیـتم می کرد و مانع از درست انـجام دادنِ کـارم می شد. نگاهی به زیـر کفشم انداختم. "انسانیـت" را زیر پا دیدم. "انسانیت" چند ثانیه قبل از آن که پیـرزن بار سفر را ببندد، مـرده بـود...
دیگر این من، «مـن» نبود که با تیغه ی لارنگوسکوپ زبان را به سمت چپ متمایـل و لوله را وارد کانال تـنفسی پیرزن کرد. احساسی قدیمی روح و روانـم را در سیطره ی خود داشت. آنجا بود که بیش از برونر ، فیـپس، لاکمن و... تشنه ی خواندن چند سطر از کتاب «اخلاق در پزشکی» بودم. کتابی که در لا به لای ده ها واحـد تخصصی گم شده بود. احساسی داشتـم از گنـاه، ناامیدی، ناتوانی عمیـق که همه در یک تسلیم محض مخلوط شده بودند.
به خود که آمـدم، دیدم ساعت پایان کارورزی رسیده است و تعدادی از بچه ها رفـته اند. من هم از بخش بیرون رفتم. در حیاط بیمارستان صداهایی به گوش می رسید. عده ی ناشناسی در حال شیون و زاری برای عزیـز از دست رفته ای بودند. شاید بـیمارشان همان پیرزن بود که جنازه اش آن روز توسط یک دانشجوی پرستاری، مورد تمریـن اینـتوباسیون قرار گرفت. دانشجویی که نمی دانست، پیکر بی جان خودش چه وقت و زیـر تعلیم کدام دانشجوی دیگـری خواهد افـتاد.
پیامک مرتـبط: یک دقیقه سکوت به احترام آنهایی که زیر دستت پر کشیدنـد. روزت مبارک!
